Tante Manon
Stond in haar nachtjapon
Op het gazon
En vroeg zich af hoe het toch kon
Al dat water in haar regenton

Ze fietste naar het weerstation
Om drie uur 's nachts, in die nachtjapon!
Ja, lach er maar om
De dwaas aan de horizon

Ron
De man van het weerstation
Legde uit hoe het kon
Maar deed dat in zulk vakjargon
Dat tante Manon
Niet snapte hoe het begon
Dat smelten als sneeuw voor de zon

Zonder pardon
Riep tante Manon
Dat Ron
Met zijn vakjargon
Alles verzon
En toch wel beter kon

Daarna opende ze haar medaillon
Pakte de foto van karton
Kopieerde hem met carbon
En gaf hem aan Ron

Nu zit Ron
Nog altijd op het weerstation
Aait hij zijn kameleon
En bedenkt telkens hoe het begon
Daar met tante Manon
In haar nachtjapon

Als Ron
Dat toch eens herhalen kon
Maar tante Manon
Verdween zonder pardon
Als sneeuw voor de zon

Ik fluisterde hem in zijn oor
Dat ik dat wel wilde schrijven
Maar niet kon

Hij fluisterde terug
Dat ik dat verzon

Dat klopte

Quote van de Loesje-scheurkalender van dinsdag 1 december 2009:

Wie niet luisteren wil, moet kroelen

Je ogen stralen
Als nooit tevoren
Je doet iets wat
Niet eerder mocht
Je hebt gekregen
Wat je zocht
Wie had gedacht
Tot over je oren
Dat dat jou nog eens
Zou toebehoren

Waar is de tijd gebleven dat mensen zich nog verwonderden? Verwonderden om zoiets geks als een Zeppelin. Vol verbazing zag ik van de week op een polygoonjournaal uit oktober 1929 dat mensen massaal op straat bleven staan om te kijken naar de eerste zeppelin die een tocht maakte boven Nederland. De Duitse ontwerper Ferdinand Graf von Zeppelin zal vast met een goedkeurend glimlachje vanuit zijn gondel naar het publiek hebben gekeken. Jaja mensen, verwondert u maar!