Joes

De krant kopt vandaag: 'Nazi-jagers zoeken dokter des doods in Argentinie'

Gaan ze op nazi's jagen in Barlioche..
Je kan daar veel beter chocolade eten!
En ik kan het weten!

Op zonnige dagen fiets je naar de maan. En terug. Ik staar je aan met vragende ogen. Begrijp me niet verkeerd, maar ik versta simpelweg niets van jouw eindeloze geratel. Op zonnige dagen fiets je naar de maan. En terug. Dat is alles wat ik uit jouw verhaal kan opmaken. Dat kan niet. In één dag naar de maan. Laat staan terug. Maar zie dat maar eens uit te leggen in een taal die je niet beheerst. En daarom laat ik je maar fietsen naar de maan. En terug.
Pas dagen later, zelf op weg naar de vallei van de maan, begrijp ik wat je bedoelt. Op weg naar de maan. En terug.

Geschreven tijdens Joes, na een bezoek aan The Valley of The Moon, Argentina.  

Lieve allemaal, na een lange en vermoeiende reis heb ik gisterochtend weer voet op vaderlandse bodem gezet. Het welkomstcomité stond paraat met ballonnen en bloemen. Een hele leuke thuiskomst dus. Wel vreemd om weer thuis te zijn, althans thuis bij paps en mams. Mijn eigen huisje in Utrecht is na het weekend aan de beurt. Het is vreemd om iedereen weer te kunnen verstaan, met euro's te betalen, de burgelijke rijtjeshuizen met tuintjes te zien, water uit de kraan te drinken en wc-papier in het toilet te gooien. Maar alles went heel snel, vooral ook omdat alles hetzelfde is gebleven. Er zijn nog steeds geen boeiende programma's op televisie, de krant valt 's ochtends nog gewoon in de bus en op zaterdagochtend doet nog steeds het hele dorp boodschappen voor de komende week. Er lijkt hier niets te zijn gebeurd, Nederland is nog gewoon Nederland. Behalve dan dat Verdonk met haar TON, na de niet te overtreffen Wilders natuurlijk, nog steeds de grootste grap van de Nederlandse politiek is; SBS weerman Piet nog steeds niet heeft ontslagen; maar liefst 1,5 miljoen Nederlanders hebben zich zitten vergapen aan Terror Jaap als winnaar van de Gouden Kooi en Nederland weer niet meedoet aan het songfestival, is er in de afgelopen maanden niets gebeurd in de lage landen. Maar misschien heeft dat ook wel gewoon te maken met het feit dat ons land maar een landje is. Bijna even groot als Buenos Aires alleen al, zeg nou zelf! Ondanks ons inwoneraantal van 16 miljoen wezentjes is overigens wel gebleken dat wij de VOC-mentaliteit alles behalve kwijt zijn. In heel Midden-Amerika zwerven Nederlanders rond. Wellicht op zoek naar dat wat wij hier niet hebben. En dat is veel. Maar waag het niet om daarover te klagen! Elke dag electriciteit, een waterleiding (met drinkwater!), riolering, keukenapparatuur, een goed matras, verwarming, onbeperkt (gezond) eten en een douche tot je beschikking hebben, is (ook) heel wat waard. 

Tja, het grote thuiskomen is begonnen. Vanavond mijn mamsie ophalen (die zelf op vakantie is), en de komende dagen mijn vriendinnetjes, vrienden, huisgenoten, buurmannen en familie weer zien, bijpraten, foto's showen en verhalen vertellen. En daarna begint het gewone leven van werken en vervolgens studeren weer. Het gewone leven. Pfff...

Na de laatste lange busrit van ruim zeventien uur met een geluksgevoel aangekomen in Buenos Aires: de komende maanden geen lange busritten meer, heerlijk! Het reizen an sich is top, maar de lange busritten beginnen, ondanks de champagne onderweg, toch echt een beetje tegen te staan. Gelukkig ook deze busrit veilig doorgekomen en weer voet op vertrouwde grond gezet: de busterminal van Buenos Aires. Na de ferry-tickets voor Uruguay te hebben geboekt door een ´propper´ van een hostel begeleidt naar het treinstation. Zo hebben we op de valreep van onze reis ook nog even gebruik gemaakt van de Argentijnse spoorwegen! Het dagprogramma in Buenos Aires is al ingevuld: souvernirs shoppen. Het avondprogramma overigens ook: tangoshow bezoeken en laatste keer stappen. 

Maar eerst nog even vakantie vieren. Het reizen de afgelopen weken heeft ons een beetje uitgeput en de lusteloosheid lijkt te zijn toegeslagen. Daarom gisteren de ferry naar Colonia in Uruguy genomen om nog een paar dagen aan de chaos van de Argentijnse hoofdstad te kunnen ontsnappen. Gisteren lekker door het prachtige koloniale centrum geslenterd, dat op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Wel vreemd om te zien dat hier de bomen rood met geel kleuren en de eerste bladeren van de bomen dwarrelen, terwijl het in NL zomer begint te worden. Colonia is een heerlijk stadje, maar de lonely planet heeft met haar ´het centrum is per voet gemakkelijk in één dag te bezoeken´ deze keer dan toch echt een keer gelijk. Vandaag stond een dagje strand op de planning, maar het weermannetje dacht daar duidelijk iets anders over. Helaas geen bikiniweer en dus maar een beetje lezen, kaarten en vakantie houden. (Nu kan het nog!)

Morgenavond nemen we de ferry terug naar Buenos Aires. Zondag gaan we naar de Zoo en dan maandag, dinsdag en woensdag de laatste inkopen doen. Woensdagavond vertrekt ons vliegtuigje om 20.30 richting Atlanta. Elf uur vliegen, elf uur wachten, elf uur vliegen. En dan... 23 mei om 08.10 uur landt Joes op Schiphol Airport. Wie had gedacht dat elf weken zo snel om kunnen vliegen?! 

Natuurlijk is het schandalig om zo lang niet te bloggen. Het is hier echter te mooi om tijd te verspillen aan het typen van leuke verhaaltjes. Gelukkig voor jullie regent het hier inmiddels en zit er niets anders op dan binnen te wachten tot onze bus vertrekt.

Tja, wat moet ik ook schrijven. Vrijdagavond zijn we aangekomen in Puerto Iguazu. Iedereen lijkt hier in blijde verwachting van wat komen gaat of in extase te zijn van wat hij al gezien heeft: de mooiste watervallen van de wereld! Het hostel is absurd groot, met een zwembad voor de deur en eigen restaurant. Na geinstalleerd te zijn, `s avonds aangeschoven bij het buffet. Niet echt een succes, maar een mens moet eten. De volgende ochtend bij het ontbijt stormde een vrolijke jongeman op ons af met de vraag of we ook op excursie gingen naar de watervallen. Wij onafhankelijke vrouwen hebben natuurlijk geen excursie nodig, wij regelen onze eigen zaakjes wel. Geen excursie voor ons dus, maar al snel kwam het gesprek op woonplaats, gemeenschappelijke kennissen etc etc. en bleek de jongeman in kwestie, Reinoud genaamd, zogezegd 'nauw verwant' te zijn met thuis. Vervolgens de bus gemist en later toch vertrokken richting de watervallen van Iguazu. Adembenemend, kippenvel mooi! De foto`s vertellen de rest wel! Zaterdagavond organiseerde het hostel een bbq. Er was weinig bbq in de zin van bbq aan, maar het was wel heel gezellig en we hebben flink gelachen om Reinoud die met een dame in ietwat weinig kledij mocht dansen, terwijl hij zelf het hardst had geroepen dat het een man was ipv een vrouw. De biertjes vloeiden vervolgens rijkelijk, waardoor de interlands aan de pooltafel allen gewonnen werden door Nederland.

Zondag zijn we naar Brazilie getogen om de watervallen van de andere kant te bekijken. Reinoud was zijn paspoort vergeten en mocht met alleen kopietjes de grens niet over. Als verstekeling het land in vond hij iets te riskant en dus togen we samen met de Canadese Amy, die overigens ook illegaal was, alsnog de grens over. De watervallen aan die zijde zijn toch echt iets minder mooi en alle stapels toeristen maakten het tot een drukke middag. Hoe dan ook toch leuk om ook de andere kant gezien te hebben. `s Avonds lekker wezen eten in restaurantje in downtown Puerto Iguazu.

Tja, en gisteren moest er toch nog een dagje aan de Argentijnse kant van Iguzua besteed worden. Deze keer wel in het gezelschap van Reinoud nogmaals naar het National Park getogen. De jungletour van twee uur aldaar was misschien een iets minder goed idee. Geen slang gezien, laat staan een poema! Wel heel veel apen, wat de dag toch nog een beetje goedmaakte. `s Middags nog even een potje pool gedaan en toen was het tijd om Reinoud uit te zwaaien. `s Avonds met de gezelligste taxichauf van Argentinie een ritje Puerto Iguazu gedaan en steak gegeten in het restaurant van zijn oom. Heerlijk genieten hier dus!

En toen zaten er alweer drie dagen Iguazu op en is het nu, vanmiddag, tijd om dan toch echt naar Buenos Aires te vertrekken. Onze laatste week hier gaat morgen in.. Helaas. Wel weer zin om naar huis te gaan, maar aan de andere kant ook zin om nog even langs Brazilie te hoppen, door te reizen naar Peru en.. Tja, het is niet anders!

Na opnieuw een busrit van ruim twaalf uur zijn we gisterenavond opnieuw aangekomen in Salta. Heerlijk om even ´thuis te komen´ in een stad waar je de weg al kent. Salta heeft nu, wat ons betreft, nog maar één doel: kleding scoren. De trip naar Chili & Bolivia heeft me maar liefst twee broeken en een vest gekost - de mensen in Bolivia huppelen nu vast heel blij rond in mijn rode vest dat ik, bij gebrek aan electriciteit en het tijdstip van vier uur ´s ochtends, ben vergeten. Maar u raadt het natuurlijk al, er is hier geen normale kleding te koop. In Buenos Aires zou het nog wel lukken om iets normaals te shoppen, maar hier in Salta loopt iedereen óf in schooluniform óf in spijkerbroek. En tja, een spijkerbroek heb ik een aantal weken geleden al weten te scoren in Mendoza. Ik kreeg vanuit Nederland al de tip om dan maar in een omabroek rond te gaan lopen en elk fototoestel te ontwijken, maar wandelschoenen vind ik al vrouwonvriendelijk genoeg en dus weiger ik om ook nog in een omabroek te gaan rondbanjeren. Zojuist dus maar, na enig wikken en wegen, een veel te gladde en glimmende zwarte broek gekocht. Een mens moet wat. Als straks, om vijf uur, de winkels weer opengaan nog maar een poging doen om een vest te kopen. Ik hou u op de hoogte! Uiteraard.

ps: morgen om 11.30 uur vertrekt onze bus naar Puerto Iguazu. Een busrit van meer dan 24 uur. We hebben er zin an!

En toen was ook Bolivia achter de rug. Ho, ik sla nog een land over. Dinsdag was het tijd om naar Chili te gaan. Met een grensovergang op meer dan 4000 meter hoogte vraag je natuurlijk om problemen. Nadat alle paspoorten gestempeld waren en iedereen weer vrolijk en frivool in de bus zat, vond een truckchauffeur het nodig om zijn truck achteruit in onze bus te rammen. Resultaat: een gebroken raam op de onderste busverdieping en een joelende Esther op de bovenste busverdieping. De truck reed namelijk exact onder mij de bus in. Zo maak je nog eens wat mee. Na een half uurtje papieren ondertekenen konden we verder richting Chili. Rond acht uur (Chileene tijd, dus nu verschillen we zes uur met NL) kwamen we in het donker aan in het stoffige San Pedro de Atacama. Daarom achter de Belgen aangehobbeld die al een hostel hadden gereserveerd. Prima hostel, met tandenpoetsen in de open lucht. San Pedro is echter een van de meest toeristische dorpen van Chili en telt dus niet echt als IK BEN IN CHILI GEWEEST. Het is niet anders, u doet het er maar mee. 

Om toch iets van Chili gezien te hebben, daarom woensdagnacht sterren gekeken in de woestijn. Met het blote oog en met een zestal telescopen. Ik heb een prachtfoto van Saturnus, dus u kunt zich verheugen. Ook de chocolademelk aan het eind van de excursie was een groot succes. Maar dat terzijde.

En donderdagochtend was het dan zover, Bolivia! Bolivia was een ervaring an sich. Vier dagen lang met nog vier andere mensen (waarvan drie Franssprekende, ik haat ze nu officieel) in een brakke 4x4 door de hobbelige zandwegen van Bolivia. De eerste dag was prima. Mooie meren met de kleuren blauw, groen en rood. Bovendien enorme flamingokolonies gezien. Het hostel was iets minder. Geen douche, een wc waar je werkelijkwaar amper naar binnen durft te gaan en twee uur lang electriciteit. De temperatuur liep s nachts op tot een graadje of tien tot vijftien onder nul. Zonder slaapzak kunt u bedenken wat het gevolg daarvan is. Met stapels kleding aan in bed. Dag twee was de topdag van de excursie, waarbij de hoogteziekte mij in zijn greep kreeg. U moet zich een overgevende Esther voorstellen die al springend uit de auto (met hand voor de mond) compleet uit haar broek scheurt. Gelukkig hadden we daarna nog maar een uurtje of vier in de hobbelige jeep te gaan en lukte het me mijn ontbijt er ook nog even uit te werpen. Het is lang geleden dat ik me zo belabberd heb gevoeld. ´s Middags niets gegeten, ´s avonds niets gegeten en vooral geslapen in de hoop dat de knallende koppijn en misselijkheid zouden zakken. Na een aantal pillen van geschrokken medereizigers (je ziet immers niet elke dag iemand al overgevend uit een 4x4 springen) toch aardig opgeknapt. De derde dag gewoon ontbeten en op weg naar de zoutvlaktes van Uyuni. Ik zou het liefst de meest briljante foto ooit (ik sta er zelf op, dat dan weer wel) willen plaatsen om te proberen over te brengen wat een zoutvlakte zoals deze inhoudt. Overweldigend groot, gaaf, wit, oneindig. Vraag me niet waarom, maar deze dag ben ik uit mijn andere broek gescheurd. Ik geef toe dat ik iets ben aangekomen door het ongezonde eten hier, maar toch echt niet zoveel dat ik spontaan uit mijn broeken scheur. Bizar maar waar. De middag daarna doorgebracht in het stoffige dorpje Uyuni. Vooral de treinenbegraafplaats is daar een bezoekwaardige activiteit en omdat we drie uur wachten moesten opvullen hebben we ook daadwerkelijk een bezoek gebracht. Een tip: niet doen, niets aan. Rond half zeven vertrokken we voor de laatste nacht in de kou in één of ander vaag dorpje met de naam Villa Alota. Op deze plaats had ik op dag twee mijn sprong uit de auto gemaakt, dus het was een treffend weerzien. De bewoners hadden niet gerekend op zes reizigers en flansten dus in allerijl een pan vol aardappelpurree in elkaar. Een goede bodem voor een nacht die maar liefst vier en een half uur zou duren. Om vier uur werd het Vamos! Vamos! ingezet en mochten we in de vrieskou op weg naar de grens van Chili.

Om een lang verhaal kort te maken: Bolivia was een spetterend ervaring. Eén die ik niet snel weer zou doen, maar die toch ergens wel heel mooi, bijzonder en vanalles en nogwat was!

Dinsdagochtend gaan we terug naar Argentinie. Niet alleen omdat Chili belachelijk duur is, maar ook omdat we naar Iguazu willen!

Dat was het dan. De afgelopen vier dagen zijn omgevlogen. We hebben ruim 1200 kilometer gereden door de meest bizarre landschappen. Van maandlandschap naar zandgebied naar zoutvelden en terug door oerwoudachtige berggebieden. Ook dit keer natuurlijk weer niet in woorden of beelden vast te leggen. Stapels foto´s, maar geen één die het juiste beeld weergeeft, mét geluid (heerlijke stilte) of het bijpassende gevoel. Gelukkig mocht ik het zelf meemaken en weet ik het bijpassende geluid en gevoel. De foto´s die we hebben zijn natuurlijk meer dan mooi. Vooral op de zoutvlaktes hebben we een hilarische fotosessie gehouden. Onderweg hebben we in de kleinste bergdorpjes geslapen, geproost op de inteelt en gegeten met vier personen voor nog geen vijf euro (wederom milanesa en empanada´s, maar toch). Onderweg hebben we heel veel dieren in het wild gezien, zoals paarden, ezels, koeien, stieren, lama´s (ook nog geproefd trouwens!), paarden, papagaaienkolonies, een condor en een gordeldier. De hele dierentuin was dus aanwezig bij onze landschapssafari. We hebben genoten en het gezellig gehad met zijn vieren. Bovendien zijn we nu een groot aantal Belgische wijsheden rijker en praten we voortaan over een bedampte spiegel in plaats van een beslagen spiegel. Maar dat terzijde.

Morgenochtend om zeven uur vertrekt onze bus naar Chili. We verwachten uiteraard dat het morgen gaat regenen, want het gaat onze eerste dag in een nieuw land zijn. En dus zal het regenen. Het toeval wil dat er ook daadwerkelijk slecht weer voorspeld is voor morgen. Ik betwijfel overigens of het nog toeval is dat we in elk land op de eerste dag regen hebben.

Voor alle geinteresseerden in mijn gezondheid moet ik helaas mededelen dat de anti-biotica na zeven dagen nog steeds niet echt zijn werk doet. Ik wacht het eind van de kuur nog maar even af en anders plakken we in Chili toch nog maar een doktersbezoekje in het programma. We zullen zien!

Mendoza is achter de rug, evenals San Juan en Cordoba. Time is flying when you having fun. Tot gisteren. Inmiddels staat de tijd stil en lig ik in bed pijn te hebben, terwijl de zon me er buiten met zijn dertig graden even op wijst dat het toch echt zonde is om je tijd in bed te verdoen. Fijn, zo´n blaasonsteking. Het record van een wcrol in een dag heb ik inmiddels gevestigd, dus vooruit maar weer.

Cordoba was de studentenstad bij uitstek. We zijn een avond flink wezen doorhalen, waarbij de Baileys (omgerekend twee euro per glas) rijkelijk vloeide. De mensen in de kroeg waren verkleed, vanwege een verjaardagsfeestje, dus met een hoog carnavalsgehalte en Engelstalige muziek (jaja) voelde ik me aardig thuis! De dag erna zijn we met een minibus naar Alta Gracia geweest, de plaats waar Che Guevara is opgegroeid. In zijn voormalige woonhuis was een heel leuk museum ingericht. De Argentijnen beleven hun zondag vooral door mate te drinken in het park (dé  bezigheid in het heel het land overigens) en inimini-visjes te vangen. Verder was er een dorpsfeest miden in het plaatsje en hebben we ook nog een oud jezuitenklooster bezocht. Toch nog een culturele dag na een avond stappen dus. De volgende dag weer een busrit van veertien uur gemaakt naar Salta, alweer we ons nu bevinden. Omdat we pas om middenacht aankwamen hadden we vast een hotel geboekt, dat superdeluxe bleek in plaats van de hostel zoals gewend (die ook prima zijn). Heerlijk geslapen na het herrie-hostel in Cordoba. Jammer dat de checkout al om 10.30 uur was, waardoor we alsnog redelijk vroeg moesten opstaan. Daarna richting een Engelstalige dokter, die zowaar de Engelse woorden hello, yes en pain kende! Gelukkig maar dat ik zelf al doorhand dat het een blaasontsteking zou moeten zijn. Gisteren en vandaag dus niet zoveel uitgevoerd.

We hebben vanaf vrijdag voor vier dagen een auto gehuurd met Raf en Ellen, een Belgisch koppel. We gaan vier dagen lang de prachtige omgeving doorcrossen, onderwijl pratend over muizenstrontjes (hagelslag) en zottekoppen (dronken mensen). Ik verheug me er nu al op! Dinsdagochtend vertrekken we met de bus naar Chili, om vanuit daar een tour van drie of vier dagen te doen door Bolivia. Rond tien mei willen we naar de klapper van de reis, de Iguazu-watervallen, dus voor die tijd moeten we terug zijn in Salta.

Dat was het voor nu weer even. Ik ga even eten en daarna maar weer in mijn bed liggen, in de hoop dat ik me morgen iets minder een oud wijf voel..!

Het is tien uur in de ochtend. De zon schijnt door de ramen, terwijl wij na weer een lange busrit wachten tot we mogen inchecken. Mendoza was top. Een leuke stad, ruim 25 graden en smakelijke wijn. Een stad omgeven door het prachtige berggebied van de Andes. Mooi, mooi en nog eens mooi. Het vertrek naar San Juan viel dan ook een beetje zwaar. Weer zo`n nietszeggend dorpje in de middle of nowhere. Niets bleek minder waar. Ook San Juan was top. Ruim 27 graden, hele behulpzame vriendelijke mensen en een excursie door de vallei van de maan, in een volkswagen met eigen chauffeur! Dat de man zo nu en dan de neiging had in slaap te vallen zullen we daarbij maar niet vermelden. Het landschap in de vallei was onbeschrijfelijk, zelfs onfotografeerbaar. Het gevoel dat ik had toen ik daar tussen kilometersbreed maanlandschap stond en de stilte kon voelen, is niet in woorden te beschrijven laat staan vast te leggen. Wat ik natuurlijk moet vermelden is het pannenkoekenfestijn in het hostel in San Juan. Eindelijk een hostel met goede koekepannen moet immers uitgebuit worden! De Engelsman en Argentijn vonden het wel een beetje vreemd om pannenkoeken met suiker of nutella als hoofdgerecht te eten, maar uiteindelijk konden ze de verleiding natuurlijk niet weerstaan. Echte Dutch Pancakes gemaakt door girls uit Dutchland. Wat wil een man nog meer:)

Het is vreemd hoe snel alles gaat. Als ik de foto´s van afgelopen weken terugkijk, bedenk ik me pas weer wat we allemaal al gezien en gedaan hebben. Alles gaat zo snel. We blijven steeds ongeveer twee a drie dagen in een stadje, waarbij bewonderingswaardig is hoe snel je gewend raakt in een dorp of stad. Het feit dat alle dorpen en steden in heel Argentinie dezelfde straatnamen gebruiken, helpt daar vast bij. De tijd vliegt. Ik wil nog zoveel dingen doen, nog zoveel mensen ontmoeten en nog zoveel moois van deze wereld zien.

Vandaag word een rustig dagje. De stad bekijken, geieten van de mooie architectuur en vroeg slapen. Morgen moet immers het nachtleven van Cordoba eens op stelten gezet worden. Door twee jongedames uit Dutchland. Dat dan weer wel.