lukraak

Ik kreeg vanmiddag van een hele goede vriend het boek 'De man, een zakboekje' kado..

Dus mannen van Nederland opgelet: binnekort begrijp ik jullie helemaal!!!!

HiHa!

Ik blog niet vaak om kwart over één 's nachts. Ik haat bloggen om kwart over één 's nachts. Het toont namelijk aan dat ik niet doe wat ik had willen doen: slapen of stappen. Andere dingen doe je niet om kwart over één 's nachts. Laat dat duidelijk zijn.

Ik slaap. Of ik ben aan het stappen. Eén van twee.

Denk je dat ik mezelf zou kunnen zijn

Daar

In de aanwezigheid van jouw gedachten

Soms valt je oog op iets waar het misschien beter niet op had kunnen vallen: Rexona bevat een intelligente formule die reageert op de veranderingen van uw lichaamswarmte.

Stelt u zich eens voor. U bent een bestanddeel Rexona en bevindt je op de uiterst bijzondere locatie 'geschoren oksel vrouw'. U hotst en klotst vrolijk heen en weer als de persoon in kwestie doeltreffend in actie komt. Uw zuignapjes plakken zich vrolijk vast en weerhouden u ervan de okselporiën los te laten. Nee, u bent niet zomaar te verslaan. U bent immers onderdeel van de Rexona-clan en u zult 24 uur lang de oksel droog en fris houden. Bij de zoveelste verhuisdoos die het menspersoon optilt, twijfelt u even aan uw eigen capaciteiten. Maar de grote baas van Rexona geeft uw twijfel geen kans en weergalmt in uw hoofd: 'Rexona werkt met je mee'. Zo snel als je kan focus je je weer op het okseldeel dat tot jouw domein behoort.

Maarrr...er zit een bug in de intelligente Rexona-formule. Het is nu namelijk mogelijk om op de site van Rexona je eigen biorhythm te checken. En als we dat dus allemaal gaan doen, hoeft het Rexonabestanddeel voortaan niet meer na te denken! Als je weet dat het een fysiek emotionele dag gaat worden, verspreidt je immers gewoon wat extra Rexonabestanddelen onder je lieve okseltjes. Ha, daar hadden we die intelligente formule toch even door hè. Het kan dan wel een intelligente formule zijn, de formule moet toch echt bedacht zijn door een nog intelligenter menswezen. Zo Rexona-bestanddeel, nu jij weer!

ps: 23 januari a.s. wordt volgens de biorhytm-kalender mijn emotioneel kritieke dag. Laat ik dan net mijn allerallerallerlaatste tentamen hebben. Wat denk je zelf Rexona-bestanddeel?! Dat ik nog even lekker een extra vleugje deo ga opdoen voor aanvang van mijn tentamen? Dacht het niet! Als ik er keihard voor moet werken, dan moet jij dat zeker! Succes ermee, ik hou je in de gaten!

Studeren, mannen, denken, lezen, studeren, mannen, denken, lezen..

Soms draaien mijn gedachten een beetje rondjes in een vicieuze cirkel.
Kansloos redeneren ook wel genoemd.

Gelukkig mag ik van mezelf vanvond even de stad in om een biertje te drinken. Wellicht zorgen de mannen voor wat afleiding tussen al het studeren door.. Eh, mannen, studeren, tja, laat maar. Het gaat sowieso niets meer worden vandaag.

Je hebt me nog niet gesproken vandaag?! Nee, dat klopt. Ik weet dat je me niet durft te bellen. Of smsen. Iehhh, smsen is nog enger. Weet je wat het met jou is?! Jij durft eigenlijk niets. Je bent een mietje. Een heel groot mietje. Dat is ook precies de reden dat ik niet reageer. Niet als je niet belt, niet als je niet smst en al helemaal niet als je niet mailt. Wat zeg je?! Helemaal niet lief van mij?! Maar wie zegt dan ook dat ik lief ben?! Ik ben helemaal niet lief. Ik ben mezelf! Daar kan je het mee doen! En zeg nou zelf: mezelf met een mietje, dat klinkt toch niet?!

Conclusie uit eigen onderzoek:
Vrouwen gaan liever lopen klungelen bij een parkeerautomaat, dan een kaart kopen bij een geslachtsgenoot. Mannen lopen het liefst direct naar een vrouwelijke baliemedewerkster.

Wat geniet ik er toch ontzettend van als vrouwen hun man meesleuren naar de parkeerautomaat, terwijl de man drie keer mijn kant op heeft gewezen. Na een tijdje kloten bij de automaat komt de man dan uiteindelijk toch naar mijn balie om de parkeerkaartje te kopen. Sorry dat ik in de lach schiet, ik hou van het principe mannen van Mars en vrouwen van Venus.

De berichten zijn tegenstrijdig. Ik ken mijn gevoel en weet hoe ik over je denk. Ik ken jou en weet hoe jij over mij denkt. En toch klopt er iets niet in de berichtgeving. Steeds als de avond valt en mijn bed me verleidelijk toelacht komen de dromen. Nee, het zijn geen dromen. Het is zijn tot droom geworden herinneringen. Herinneringen van de leuke dingen die we samen deden, de gesprekken die we samen voerden, de mooie dingen in het leven die we samen zagen. Die wij alleen zagen. Maar de berichtgeving is 's avonds en 's nachts anders dan overdag. Overdag overheerst de werkelijkheid. De getypte smsjes die zonder verstuurd te worden weer uit mijn concepten verdwijnen. De telefoongesprekken die in gedachte gevoerd worden, maar uit angst en twijfel nooit werkelijkheid zullen zijn. Overdag overheerst de zekerheid van de waarheid, de door jou uitgesproken duidelijke waarheid. Maar 's avonds, als ik stil vanuit mijn bed de teksten van de door jou gestuurde smsjes nog eens doorlees, de herinneringen nog eens doorneem en geloof in de liefde van de nacht, voel ik dat het kan. De berichtgeving is tegenstrijdig. Maar het gaat uiteindelijk altijd vanzelf weer over. Ruis is altijd van tijdelijke aard. Laat het snel weer morgen zijn.

Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij.

Poezie-album versje anno 2008:

Ik heb je leren kennen
Je bent een leuke meid
Maar ik moet je eerlijk zeggen
Ik heb simpelweg geen tijd

Dat fantasie en werkelijkheid soms mijlenver van elkaar liggen is algemeen bekend. Dat fictie en feit elkaar kunnen overlappen lijkt me duidelijk. Dat waarheid en waarheid tegelijk waar kunnen zijn ook.

Gisteravond eens goed gaan zitten voor de film 'Hotel Rwanda'. De film stond al een tijdje op mijn to-see-list. Het begin viel tegen, het eind was des te beter. Filmtechnisch gezien dan. De koelbloeidige keiharde waarheid op het scherm was verre van goed te noemen. Een walgelijke, bloedige en simpele waarheid.

Toen rond vijf over de twaalf de film ten einde was, besloot ik nog even teletekst te scannen op interessant nieuws. Het nieuws over de strijd tussen aanhangers van oppositieleider Odinga en president Kibaki in Kenia leek wel een filmscenario. Ik heb er vandaag eens over na zitten denken en misschien is het een idee als we beide heren op een stoel vastbinden en ze 'Hotel Rwanda' voorschotelen. Ik betwijfel ten zeerste of het zal helpen, maar wellicht gaat één van de twee inzien dat er iets niet klopt in het geheel.

Het probleem ligt echter evengoed bij ons. Misschien wordt het tijd dat wij als Westerse 'supermachten' ons eens heel hard gaan schamen. Natuurlijk geven we als Nederland 1,5 miljoen euro voor humanitaire hulp. Lekker makkelijk, zijn we daar ook weer vanaf. Zoals een journalist in de film: Ik denk dat de mensen in de Westerse wereld zeggen 'goh, wat vreselijk, om daarna rustig verder te eten'. Ik ben er alleen nog niet over uit hoe we wel iets nuttigs kunnen doen. Eerst de millenniumdoelen maar eens nastreven dan?! Het is per slot van rekening al 2008...