lukraak

En na de derde vitaminepil
Denk ik
Het is niet mijn lichaam
Maar mijn gevoel
Dat iets anders wil

Het SNEEUWT
Terwijl ik tegen je praat

- Wil je trouwens dat ik nog
Wat poedersuiker voor je over laat?! -

Locatie: Hema Utrecht
Datum: 4 december 2007
Tijdstip: ca. 12.00 uur

Gebeurtenis: Kind van ca. 3 jaar haalt kadootje uit de grote boodschappentas van mama en kijkt er heel gefascineerd naar. Moeder rent op haar kind af en stopt het kadootje snel weer in de tas.

Kind kijkt moeder verwonderd aan en vraagt: 'Wat is dat?!'
Reactie moeder: 'Eh.. eh.. dat is een kadootje!'
Kind: 'Voor wie is dat kadootje?'
Moeder: 'Eh.. eh.. eh.. voor eh.. een ander kindje.'

Mijn vraag aan de moeder: hoe dom denk je dat je eigen kind is?!

Ik schrijf vaak, zeg gerust 'nog net niet altijd', over dingen die me verbazen. Maar diep in mij is  de angst ontstaan dat daar een einde aan komt. Als ik mijn blogs van de afgelopen weken doorlees, is er weinig verbazing te vinden. Weinig wat de naam iets nieuws, spectaculairs of uitzonderlijks mag dragen. Bijzonder, vreemd, gek, het lijkt steeds minder te worden. En natuurlijk wordt dat minder, naarmate je meer schrijft. Maar ook naarmate je leven saaier wordt, regelmatiger, gestructureerder en duidelijker. Ik vermoed namelijk dat dat er voor een groot deel mee te maken heeft. Ik heb het gevoel dat mijn leven steeds doorzichtiger wordt, als in 'ondoorzichtig/doorzichtig'. Ik ben de twintig inmiddels redelijk ruim gepasseerd en weet steeds beter wat ik wil, kan en moet doen. Ik weet waar mijn talenten liggen en wat mijn minpunten zijn. Ik weet steeds beter in te schatten hoe mensen reageren, hoe mensen zijn en hoe mensen in elkaar steken, of niet. Daarmee wordt niet alleen mijn leven, maar ook mijn omgeving steeds doorzichtiger. En dat zorgt voor rust en ontspanning, minder stress en minder zenuwen. Maar dat zorgt ook voor een constant gevoel uitdaging(en) te moeten zoeken en grenzen te moeten verleggen. Soms zelfs voor een gevoel van net iets verder te moeten gaan, te ver te moeten gaan. Het voelt vreemd tweeentwintig te zijn en het gevoel te hebben mijn leven op orde te hebben. Ik ben niet besluitvaardig, ik krijg niet wat ik hebben wil, maar ik sta er wel en weet in de meeste gevallen wel wat ik moet of wil doen.

Mijn angst te vervallen in het dagelijkse, in ritme en structuren los ik op door prikkels op te zoeken. Misschien ga ik daarin soms daadwerkelijk iets te ver. Misschien ook niet. Ik wil me blijven verbazen en bovendien wil ik als een klein kind in een snoepwinkel de leuke dingen van het leven eruit pikken. Ervan genieten zolang ik de kans krijg. De big trip (Joes) gaat hopelijk voor een groot deel bijdragen aan het gevoel niet langer een doorzichtig leven te leiden. Maar het idee om half mei 2008 terug te keren en weer het algemene leven te moeten gaan leiden, daar denk ik voorlopig nog maar even niet aan...

Nu ik erover nadenk
Eigenlijk is mijn werk
Nog helemaal niet zo slecht
Ik krijg ervoor betaald
Te praten met leuke mannen in pak
Mmm

Lieve meneer Sinterklaas,

Ik heb er heel lang over nagedacht of ik deze brief naar u moest schrijven. Maar het is zo dat ik al heel veel nachtjes mijn schoen heb gezet en ik elke ochtend weer teleurgesteld ben omdat er niets in zit. Zelfs die hele grote winterwortel, waar ik toch zeker twee avonden van had kunnen eten, weigert u mee te nemen.
Ik weet dat ik dit jaar soms best ondeugend ben geweest. En misschien heb ik ook wel veel andere kinderen, vooral van het mannelijk soort, gepest. Maar zo heel erg is dat nou toch ook weer niet?! De meeste jongetjes zijn toch ook echt niet lief?! En die keer dat ik stiekem twee chocolaatjes uit het trommeltje van mijn huisgenootje heb gepakt, had ze gezegd dat ik dat mocht. En op het gala afgelopen zaterdag, dat was ook echt niet de bedoeling lieve sinterklaas. Ik heb al beloofd aan al mijn vriendinnetjes dat ik nooit meer dronken zal zijn. Of ik elk geval niet zo dronken.
Lieve Sinterklaas, ik weet echt niet wat ik nog moet doen om wel iets in mijn schoen te krijgen. Als ik nou tot 5 december heel lief ben en vooral heel braaf en geen jongetjes meer zal pesten.. Komt u dan wel langs samen met Amerigo en uw pieten?!

Hopelijk tot snel.
Dikke kus,
Ikbenhetismij

ps: Wilt u de groeten doen aan Vale Piet?

Hiep hiep Hoera!

Ik vier vandaag een klein feestje. Met mezelf, dat dan weer wel. Maar daarom niet minder een feestje. Ikbenhetismij bestaat één jaar! Mijn weblog niet, maar mijn blogjes wel. Vandaag precies een jaar geleden legde ik de eerste hand aan iets waar ik een jaar later nog steeds mee bezig zou zijn. Een teken van doorzettingsvermogen, maar meer nog van creativiteit en iets wat van mij is. Helemaal alleen van mij. Het voelt goed iets voor mezelf te hebben. Iets waar niemand anders aan kan komen.

Volgend jaar weer een petit feestje! Ik ben voor!

Katerig dagje vandaag. Werken terwijl een veel te hoog alcholpromilage nog deel uitmaakt van je bloed is geen goed idee. Dat blijkt nu. Wist ik ook al, maar het geld lonkt en dus ben ik maar weer eens aan het werk. Om half acht vanochtend thuisgekomen van gala, vier uur geslapen en nu werken. Wat een leven. Katerig dagje dus vandaag.

En daar houdt het op. Haha..

Alcohol maakt me inspriratieloos! Toch nog wat geleerd vandaag.

UTRECHT - van onze verslaggever 

Op de Oude Gracht in Utrecht is gisteravond omstreeks zeven uur een komisch duo gesignaleerd. Een jongeman van eind twintig en een jongedame van begin twintig begaven zich richting het centrum van de oude binnenstad. Het komische was gelegen in het feit dat beide zeer excentriek gekleed waren. De jongeman was gekleed in een zogeheten eenentwintigste eeuws 'brakpak'. Een brakpak is kledij waarbij de persoon in kwestie gekleed is in een joggingbroek en wijde capuchontrui. Buitendeurs dient deze outfit bovendien voorzien te zijn van een bomberjack, zoals deze in de jaren ’50 en ’60 werden gebruikt door piloten van de Amerikaanse luchtmacht en marine en in de jaren ’90 kenmerkend waren voor de gabbersubcultuur. Waar de jongeman gekleed was in het reeds genoemde brakpak, was de dame in kwestie geheel gekleed in tenue de ville. In stijl gekleed in een lange, lichtgrijze overjas, afgemaakt met een crèmekleurige sjaal, handschoenen en hoofddeksel, flaneerde zij door de straten van de Domstad. Hoewel het duo een komisch geheel vormde, moet worden opgemerkt dat het tweetal hun uitzonderlijke kledingstijl met cachet wist te dragen. Het is overigens niet bekend waar het komische duo vandaan kwam of naar op weg was.

Het is winter. De kerstbomen schitteren met hun lampjes, de sneeuw dwarrelt vrolijk naar beneden en de geur van warme chocolademelk verspreidt zich door het huis alvorens mijn neusgaten te bereiken. De bladeren zijn van de bomen en laat zich meevoeren op de wind, terwijl een mus me vanaf de vensterbank zielig aanstaart in de hoop op een stukje brood of bolletje vet. Het is winter. De kerstmuziek doet in het winkelcentrum zijn uiterste best de populariteit van de kerstman te verhogen, terwijl sinterklaas me er vanaf grote reclameborden op wijst dat hij eerst nog aan de beurt is. Mijn boek ligt opengeslagen op bladzijde 326, weggelegd voor de visite die zich elk ogenblik kan aandienen. De openhaard knettert alsof de centrale verwarming niet bestaat, terwijl de hond uitgeput zijn dutje doet op het berenvel. Het is winter. De kapstok is overbevolkt door dikke winterjassen, sjaals en mutsen, terwijl de rij zomerschoenen plaats heeft gemaakt voor laarzen en sloffen. De strooiwagen rijdt rondjes, de sloot is bewoond door kinderen op schaatsen en de tuin is versierd met sneeuwklokjes. Het is winter.

Ik mijmer nog even verder totdat de zoveelste dame me komt vragen waar de ingang van de Margriet Winterfair is. Het is winter. Heerlijk...