poem

Mijn naam is Jasmijn
Helemaal voluit
Jasmijn Marjolein
Ik heb één talent
Een buitensporig brein
Je herkent mij aan mijn lengte
Ik ben extreem klein
Drinken doe ik graag
Bij voorkeur rode wijn
Koken kan ik niet
Behalve komkommer met azijn
Mijn lievelingseten?
Goeddoorbakken everzwijn

Mijn naam is Jasmijn
Hou van Sinterklaas
Maar vooral marsepein
Stem Partij voor de dieren
Vanwege mijn konijn
Die heb ik met een reden
Woon aan het Nijntjeplein
En zo af en toe
In de woestijn
Qua gedachten dan
Niet altijd fijn

Mijn naam is Jasmijn
Ik haat supermarkten
Vooral Albert Heyn
Tegenwoordig ben ik bi
Dat komt door Carlijn
Zij is expert
In Chinees porselein
En doucht graag
Zonder gordijn

Mijn naam is Jasmijn
Ik was schipperskind
Mijn vader kapitein
Ik hou van schone was
Wapperend aan de lijn
Wordt misselijk van
Achteruit in de trein

Mijn naam is Jasmijn
Beter bekend als
Het meisje van Valentijn
Hij is mijn ex
En een stuk chagrijn

Mijn naam is Jasmijn
Je kan zeggen wat je wil
Ik mag er zijn

Was getekend,
Jasmijn

En ik zing

En ik zing

En ik luister
En ik fluister
Mooie liedjes in één zin
En herhaal maar
En herhaal maar
Zingen is
Zo niet mijn ding

En ik zing

En ik zing

...

Tante Manon
Stond in haar nachtjapon
Op het gazon
En vroeg zich af hoe het toch kon
Al dat water in haar regenton

Ze fietste naar het weerstation
Om drie uur 's nachts, in die nachtjapon!
Ja, lach er maar om
De dwaas aan de horizon

Ron
De man van het weerstation
Legde uit hoe het kon
Maar deed dat in zulk vakjargon
Dat tante Manon
Niet snapte hoe het begon
Dat smelten als sneeuw voor de zon

Zonder pardon
Riep tante Manon
Dat Ron
Met zijn vakjargon
Alles verzon
En toch wel beter kon

Nu zit Ron
Nog altijd op het weerstation
Aait hij zijn kameleon
En bedenkt telkens hoe het begon
Daar met tante Manon
In haar nachtjapon

Als Ron
Dat toch eens herhalen kon
Maar tante Manon
Verdween zonder pardon
Als sneeuw voor de zon

Ik fluisterde hem in zijn oor
Dat ik dat wel wilde schrijven
Maar niet kon

Hij fluisterde terug
Dat ik dat verzon

Dat klopte

Je ogen stralen
Als nooit tevoren
Je doet iets wat
Niet eerder mocht
Je hebt gekregen
Wat je zocht
Wie had gedacht
Tot over je oren
Dat dat jou nog eens
Zou toebehoren

De minuten tikken weg
Niet langzaam nu
Juist snel
Ik haal het wel
Ik haal het wel
Ik haal het wel

Denk ik steeds
Maar als de nacht
Is geweest
Is het te laat
En is het de 23
Die aan mijn neus
Voorbij gaat

Ik lees het woord
Keer op keer
Normaal gesproken
Begrijp je meer
Door herhaling

Maar vandaag
Blijft het zoek
Het antwoord
Ergens in een boek
Op de plank

Ik weiger het
Te vinden daar
En herhaal
En herhaal maar

'Polysysteemtheorie'

Ik heb een heel klein neefje
Zo roze als een pop
Van 49 centimeter
Met alles eraan en erop

Hij is zo piepklein
En nog maar net geboren
Kijk eens naar dat neusje
En naar die grappige oren

En daar die kleine voetjes
Die bungelen aan zijn beentjes
Met witgekleurde sokjes
En erin tien teentjes

De hele dag door ligt hij
Te slapen, slapen, slapen
En af en toe wordt hij wakker
Om even flink te gapen

Hij sabbelt op zijn onderlip
En snuft wat met zijn neusje
Mijn lieve kleine neefje
Is een minireusje

Alles om me heen is stil
Geen zuchtje wind
Geen dwarrelend blad
Maar doodstil
Hoe gek is dat

Drie kleine kusjes
Zitten op mijn lip
Alsmaar te wachten
Sipperder dan sip

Eén kusje neemt de bus
Lijn 40 richting Oor
Ook kusje nummer twee
Gaat er snel vandoor

Eerst op de fiets
en dan met de trein
Om maar zo snel mogelijk
bij Wang te zijn

Het laatste kusje twijfelt
En drentelt heen en weer
Zijn hartje bonst en bonkt
Gaat als een gek tekeer

Waar moet hij heen
En op welke manier
Zal hij wel gaan
Of blijft hij liever hier

Kusje drie weet het ineens
Hij neemt gewoon de pont
En nog geen vijftien minuten later
Zit hij ploeps op jouw Mond