Blik op oneindig

'Maar waarom die naam dan precies?' Zijn blik stond op geïnteresseerd. Oneindig geïnteresseerd. Ik liet mijn hoofd zuchtend neerkomen op mijn kussen. Het zou weer eens een lange discussie worden, zoveel was wel duidelijk. Aarzelend of ik wel of niet uit de spreekwoordelijke kast zou komen, werd er aangebeld. Waaraan weet ik niet, maar ik hoorde de deurbel zijn ding doen. De redding nabij! Met mijn starre blik op zijn veel te blauwe ogen gericht, verliet ik de kamer. De man in de deuropening kwam me vaag bekend voor. Hij stelde zich voor als de buurman van de overkant. 'Mag ik van u uit de categorie mannen van de overkant de Overbuurman?' Ik liet mijn flauwe grappen achterwege. Zijn gezicht stond op ernst. Pure ernst en dus zonde van die mooie ogen. Ogen die ook hadden kunnen stralen. Want mooie ogen hóren te stralen, neem dat van mij aan. Hijgend en met horten en stoten kwam zijn verhaal eruit. Over de vrouw van de overkant, de Overbuurvrouw. En over de kat van de vrouw van de overkant. De Overkat. Ik volgde zijn lijn niet, maar liet mijn hoofd ja knikken. Voor ik het wist kreeg ik een mauwende doos in mijn handen geduwd en stond Overbuurman aan de overkant samen met Overbuurvrouw te zwaaien. Mijn wenkbrauwen reikten tot aan mijn haargrens, maar ik liet me niet uit het veld slaan. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, nam ik de doos mee naar boven en zette hem op mijn hoofdkussen. Zijn blik was gesloten. 'Slapen is voor mietjes', fluisterde ik in zijn oor terwijl ik het katje uit zijn woonhuisholletje tilde. De warmte zou hem doen sidderen van genot. Met een ommezwaai plantte ik het katje tegen zijn ietwat papperige buikje. Het katje miauwde niet, maar keek evenmin vrolijk. Ik besloot de kast nog maar eens te proberen. Enigszins vertwijfeld deed ik mijn verhaal. Een uur later droop de mascara over mijn wangen, lag het katje natgeregend in mijn bed en sliep hij nog net zo vast als hij al had gedaan toen ik mijn relaas begon. Lachend, snikkend en slikkend tegelijk plantte ik mijn gezicht tegen zijn ietwat papperige buikje en viel in slaap. Soms maken kleine dingen intens gelukkig.