Niets om me over te verbazen..

Ik schrijf vaak, zeg gerust 'nog net niet altijd', over dingen die me verbazen. Maar diep in mij is  de angst ontstaan dat daar een einde aan komt. Als ik mijn blogs van de afgelopen weken doorlees, is er weinig verbazing te vinden. Weinig wat de naam iets nieuws, spectaculairs of uitzonderlijks mag dragen. Bijzonder, vreemd, gek, het lijkt steeds minder te worden. En natuurlijk wordt dat minder, naarmate je meer schrijft. Maar ook naarmate je leven saaier wordt, regelmatiger, gestructureerder en duidelijker. Ik vermoed namelijk dat dat er voor een groot deel mee te maken heeft. Ik heb het gevoel dat mijn leven steeds doorzichtiger wordt, als in 'ondoorzichtig/doorzichtig'. Ik ben de twintig inmiddels redelijk ruim gepasseerd en weet steeds beter wat ik wil, kan en moet doen. Ik weet waar mijn talenten liggen en wat mijn minpunten zijn. Ik weet steeds beter in te schatten hoe mensen reageren, hoe mensen zijn en hoe mensen in elkaar steken, of niet. Daarmee wordt niet alleen mijn leven, maar ook mijn omgeving steeds doorzichtiger. En dat zorgt voor rust en ontspanning, minder stress en minder zenuwen. Maar dat zorgt ook voor een constant gevoel uitdaging(en) te moeten zoeken en grenzen te moeten verleggen. Soms zelfs voor een gevoel van net iets verder te moeten gaan, te ver te moeten gaan. Het voelt vreemd tweeentwintig te zijn en het gevoel te hebben mijn leven op orde te hebben. Ik ben niet besluitvaardig, ik krijg niet wat ik hebben wil, maar ik sta er wel en weet in de meeste gevallen wel wat ik moet of wil doen.

Mijn angst te vervallen in het dagelijkse, in ritme en structuren los ik op door prikkels op te zoeken. Misschien ga ik daarin soms daadwerkelijk iets te ver. Misschien ook niet. Ik wil me blijven verbazen en bovendien wil ik als een klein kind in een snoepwinkel de leuke dingen van het leven eruit pikken. Ervan genieten zolang ik de kans krijg. De big trip (Joes) gaat hopelijk voor een groot deel bijdragen aan het gevoel niet langer een doorzichtig leven te leiden. Maar het idee om half mei 2008 terug te keren en weer het algemene leven te moeten gaan leiden, daar denk ik voorlopig nog maar even niet aan...