Ouderdom

Zijn warme handen gleden over de ruwe huid. Hij voelde hoe de jaren die geweest waren langzaam een beeld vormden onder zijn handen. Zou hij ooit kunnen begrijpen hoe haar leven was geweest? 'Een mens kan niet zonder liefde', was altijd zijn motto. Maar soms telt zelfs de liefde niet meer. Langzaam tilde hij zijn hoofd op en zocht haar ogen. Er was geen teken van herkenning in te lezen. Geen sprankje hoop. Hij twijfelde of ze de wereld wel zagen. Een waas die de wereld niet ziet, maar leeft in haar eigen vermogen. Ineens overviel de stilte hem. Hij kneep zacht in haar handen en liet ze daarna langzaam zakken in haar schoot. Gevouwen handen die niet meer in staat waren om te bidden. Haar hele leven had de vrouw gebeden. Gebeden om het onmogelijke dat, nu ze oud en grijs was, ineens mogelijk bleek. Maar dat besef zou haar nooit bereiken. Zonder afscheid te nemen verliet hij de grauwe, donkere kamer. Met een klap viel de deur achter hem dicht. Nooit zou hij zijn moeder meer liefhebben dan op deze dag.