Spetterende avonturen in Bolivia

En toen was ook Bolivia achter de rug. Ho, ik sla nog een land over. Dinsdag was het tijd om naar Chili te gaan. Met een grensovergang op meer dan 4000 meter hoogte vraag je natuurlijk om problemen. Nadat alle paspoorten gestempeld waren en iedereen weer vrolijk en frivool in de bus zat, vond een truckchauffeur het nodig om zijn truck achteruit in onze bus te rammen. Resultaat: een gebroken raam op de onderste busverdieping en een joelende Esther op de bovenste busverdieping. De truck reed namelijk exact onder mij de bus in. Zo maak je nog eens wat mee. Na een half uurtje papieren ondertekenen konden we verder richting Chili. Rond acht uur (Chileene tijd, dus nu verschillen we zes uur met NL) kwamen we in het donker aan in het stoffige San Pedro de Atacama. Daarom achter de Belgen aangehobbeld die al een hostel hadden gereserveerd. Prima hostel, met tandenpoetsen in de open lucht. San Pedro is echter een van de meest toeristische dorpen van Chili en telt dus niet echt als IK BEN IN CHILI GEWEEST. Het is niet anders, u doet het er maar mee. 

Om toch iets van Chili gezien te hebben, daarom woensdagnacht sterren gekeken in de woestijn. Met het blote oog en met een zestal telescopen. Ik heb een prachtfoto van Saturnus, dus u kunt zich verheugen. Ook de chocolademelk aan het eind van de excursie was een groot succes. Maar dat terzijde.

En donderdagochtend was het dan zover, Bolivia! Bolivia was een ervaring an sich. Vier dagen lang met nog vier andere mensen (waarvan drie Franssprekende, ik haat ze nu officieel) in een brakke 4x4 door de hobbelige zandwegen van Bolivia. De eerste dag was prima. Mooie meren met de kleuren blauw, groen en rood. Bovendien enorme flamingokolonies gezien. Het hostel was iets minder. Geen douche, een wc waar je werkelijkwaar amper naar binnen durft te gaan en twee uur lang electriciteit. De temperatuur liep s nachts op tot een graadje of tien tot vijftien onder nul. Zonder slaapzak kunt u bedenken wat het gevolg daarvan is. Met stapels kleding aan in bed. Dag twee was de topdag van de excursie, waarbij de hoogteziekte mij in zijn greep kreeg. U moet zich een overgevende Esther voorstellen die al springend uit de auto (met hand voor de mond) compleet uit haar broek scheurt. Gelukkig hadden we daarna nog maar een uurtje of vier in de hobbelige jeep te gaan en lukte het me mijn ontbijt er ook nog even uit te werpen. Het is lang geleden dat ik me zo belabberd heb gevoeld. ´s Middags niets gegeten, ´s avonds niets gegeten en vooral geslapen in de hoop dat de knallende koppijn en misselijkheid zouden zakken. Na een aantal pillen van geschrokken medereizigers (je ziet immers niet elke dag iemand al overgevend uit een 4x4 springen) toch aardig opgeknapt. De derde dag gewoon ontbeten en op weg naar de zoutvlaktes van Uyuni. Ik zou het liefst de meest briljante foto ooit (ik sta er zelf op, dat dan weer wel) willen plaatsen om te proberen over te brengen wat een zoutvlakte zoals deze inhoudt. Overweldigend groot, gaaf, wit, oneindig. Vraag me niet waarom, maar deze dag ben ik uit mijn andere broek gescheurd. Ik geef toe dat ik iets ben aangekomen door het ongezonde eten hier, maar toch echt niet zoveel dat ik spontaan uit mijn broeken scheur. Bizar maar waar. De middag daarna doorgebracht in het stoffige dorpje Uyuni. Vooral de treinenbegraafplaats is daar een bezoekwaardige activiteit en omdat we drie uur wachten moesten opvullen hebben we ook daadwerkelijk een bezoek gebracht. Een tip: niet doen, niets aan. Rond half zeven vertrokken we voor de laatste nacht in de kou in één of ander vaag dorpje met de naam Villa Alota. Op deze plaats had ik op dag twee mijn sprong uit de auto gemaakt, dus het was een treffend weerzien. De bewoners hadden niet gerekend op zes reizigers en flansten dus in allerijl een pan vol aardappelpurree in elkaar. Een goede bodem voor een nacht die maar liefst vier en een half uur zou duren. Om vier uur werd het Vamos! Vamos! ingezet en mochten we in de vrieskou op weg naar de grens van Chili.

Om een lang verhaal kort te maken: Bolivia was een spetterend ervaring. Eén die ik niet snel weer zou doen, maar die toch ergens wel heel mooi, bijzonder en vanalles en nogwat was!

Dinsdagochtend gaan we terug naar Argentinie. Niet alleen omdat Chili belachelijk duur is, maar ook omdat we naar Iguazu willen!