Wanneer de dood nadert

En we noemen haar Anna. Van schrik liet ik de kaart uit mijn handen vallen. Ik weet niet hoe mijn gezicht op dat moment stond, maar geschokt, verbouwereerd en afgrijzen zouden er allemaal bij hebben gepast. Mijn wenkbrauwen stonden centimeters hoger dan luttele seconden daarvoor. Ik probeerde me in te denken hoe dit ooit had kunnen gebeuren. Na Janyk zou de tragedie ophouden. Voor altijd stoppen. Hij had zich notabene laten steriliseren. Ik voelde hoe een gevoel van walging zich meester maakte van mijn maag. Met een kloppend hart rende ik naar het toilet. En daar stond hij. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij daar stond. Hier, op mijn werk. Ik probeerde me zo onopvallend mogelijk om te draaien, maar hij had me al opgemerkt. Hij ademde zwaar in mijn nek en zijn grijze lokken vielen ongedwongen tegen mijn nekhaartjes die inmiddels recht overeind stonden. Ik wilde weglopen, maar mijn voeten weigerden aan deze wens te voldoen. Het moet een prachtig gezicht zijn geweest. Die vrouw van midden veertig in haar mantelpakje met haar mond vol gal en die hijgende man van vijftig met zijn grijzen lokken vlak achter haar. Ineens voelde ik dat hij zijn arm om mijn schouder had gelegd en mij richting de uitgang manoeuvreerde. Ik weigerde elke medewerking, maar hij stond erop. Zo leek het. Buiten liet hij me met een zucht los, pakte een glimmend voorwerp uit zijn jaszak en keek me vertederd aan. 'Het is een liefdesdaad Neeltje, vergeet dat niet.' Voor ik in de gaten had wat hij van plan was, spoot het bloed al in het rond. Mijn lichaam tolde op mijn benen en met een klap kwam ik neer. Het laatste wat ik voelde was hoe hij met het mes op me in begon te steken. Daarna werd alles zwart.